Ingedachten Vic

Beste Vic, Victor, Torreke Mertens

Hier staan we, vol ongeloof, vertwijfeld,  amper beseffende dat je er niet meer bij bent. Hoe moeten we verwoorden wat we voelen, hoe moeten we het zeggen, dus. Je zei het oneindig veel maal ‘Hoe zal ik zeggen?’

Als geboren en getogen Bellenaar werd je in december 1979, dus al op vrij jonge leeftijd bestuurslid bij onze Landelijke Gilde. Je hield het bijna 40 jaar vol.

Je was niet zomaar een lid van onze bestuursploeg. Je was een trekkende kracht die er niet mee inzat om een inspanning te leveren. Het hoge woord voeren was niet aan jou besteed, maar je had wel een visie en wist steeds waar we naartoe moesten.

Als het bestuur bij gelegenheid van het 75jarig bestaan van de Gilde op zoek was naar een blijvend gebeuren kwam je met het idee om het vervallen  O.L.V. kapelletje aan de St Anthoniusstraat  te gaan herbouwen om in zijn volle glorie te laten verschijnen. Hoe moeilijk die opdracht ook was, samen met Jos Gielis lukte je erin om de glooiende lijn van de mantelkap in steen uit te  voeren. Met  de realisatie van dit kapelletje heb je voor altijd je voetafdruk in Bel nagelaten.

Toen het bestuur om geld verlegen zat zouden we een ezelskoers organiseren.  Bij  gebrek aan lokale ezels trok je de ganse Kempen door en zelfs tot in Limburg om eigenaars van de ezels te overtuigen hun diertje de kans te geven mee te doen. Een ongeëvenaard succes als gevolg.

Een ander hoogtepunt in de activiteiten van de Gilde  waren de bijna ontelbare heksentochten die in de ruime omgeving bekend stonden. Iedereen wou daarbij zijn. Dank zij je technisch vernuft konden we zelfs uitpakken met een vliegende heks Met veel fierheid kon je terug kijken op je inbreng waardoor de jenever bij het einde van de opruiming naar nog meer smaakte.

Want ook genieten kon je. De jaarlijkse teerfeesten zijn daar een sprekend voorbeeld van. Om de tombola te spijzen trok je, na je dagtaak, nog naar Lochristi om een auto vol met azalea’s op te halen  Deze bloemen waren absoluut gegeerd als prijs, teleurstelling voor de dames die niet met een mooie azalea naar huis konden.

Eenmaal het teerfeest echt begonnen was je de sfeermaker met  dienst. De anders zo ernstige Vic ontpopte zich graag tot gangmaker van het feest, samen met zijn Maria, de Maria, de dansvloer op. Als Michel Sardou zijn lied Lac de Connemare aanhief waren alle remmen los, de zakdoeken boven. Dit lied zal nooit meer klinken zoals het toen deed.

Er was ook een andere Vic, sociaal bewogen. Hij droeg de vlag bij de begrafenis van overleden leden,  hij regelde de kaartdagen bij Rene, toen deze ernstig ziek was.

Enkele jaren geleden ontpopte Vic zich ook als reisorganisator. Hij organiseerde  vele jaren een weekend voor onze LG, hij ging op verkenning, legde hotels en maaltijden vast en dan nog een goede wandeling uitstippelen om de leden te entertainen. Hij ging er zelfs een tijdje avondschool Duits volgen En Eén ding was zeer belangrijk : het eten moest echt goed zijn en drink er nog ene van de kas was dan zijn stopzin.

Ook politieke interesse was Vic niet vreemd.  Als geëngageerd  lid van het Politiek Comité van de Landelijke Gilde volgde hij met heel veel interesse het reilen en zeilen in de Geelse  politiek. Vele jaren was hij  voor mij persoonlijk mijn soul mate, bij hem kon ik terecht om een eerlijk antwoord op mijn vragen of bij netelige situaties.

Beste Vic, we zijn ontzettend blij dat we jou in de Landelijke Gilde mochten hebben, maar nu blijven we verweesd achter.

Bel gaat je missen, de  gilde zal je missen, we missen je allemaal.

Hoe zal ik het je zeggen? Verstade.